กลอนเศร้า

อย่ารักใครมากไป

อย่ารักใครมาก จนกลายเป็นหลง
อย่าคิดว่ารักจะมั่นคง จนไม่เผื่อใจไว้
อย่าคิดว่าชีวิต จะสนุกสนาน เสมอไป
เพราะ..เมื่อเรา..ไม่เหลือใคร
ก็ต้องเรียนรู้ให้ได้ “ที่จะอยู่เพียงลำพัง”

ลบคนรัก

ลบเพื่อนในเฟส ที่ไม่เคยทัก
ง่ายกว่า ลบคนรัก ที่ไม่เคยลืม

ข้อความเก่าๆ

ที่ต้องเก็บข้อความเก่าๆไว้
เพราะรู้ว่า…
จะไม่มีข้อความใหม่ๆอีกแล้ว

อย่าแปลกใจ ที่เห็นฉัน ยืนอยู่ตรงหน้า

อย่าแปลกใจ  ที่เห็นฉัน  ยืนอยู่ตรงหน้า
อย่าแปลกใจ กับการกลับมา ของฉัน
อย่ามองด้วยไม่รู้สึกรู้สา  และเงียบงัน
อย่ามองฉัน  ว่าเป็นฝุ่นควัน  ผงธุลี

ในการกลับมา  ของฉัน
เพียงอยากไถ่โทษทัณฑ์  ที่ทำเธอหมดศักดิ์ศรี
วันที่ทำเธอร้องไห้  หัวใจไม่เหลือชิ้นดี
ภาพนั้น  ยังเป็นตราบาปที่  ฝังใจตลอดมา

คืนที่เหงา

คืนที่เหงาทำได้แค่แหงนมองดาวบนราวฟ้า
กลางวันเหว่ว้าก็ไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน
จะแหงนหน้ามองฟ้า…ก็กลัวแสงอาทิตย์อุทัย
แสงแดดร้อนแรงเหลือหลาย…คงไม่ง่ายจะแหงนมอง

เปิดเพลงก็มีแต่เพลงเศร้า-เศร้า
ฟังทีไรก็เหงา…มีแต่เรื่องเก่า-เก่าของเราสอง
คิดขึ้นมาทีไรหัวใจก็สั่งให้น้ำตานอง
เมื่อไหร่นะ…เมื่อไหร่ความหม่นหมองจะจางไป