กลอนห่วงใยสั้นๆ

อย่ารักใครมากไป

อย่ารักใครมาก จนกลายเป็นหลง
อย่าคิดว่ารักจะมั่นคง จนไม่เผื่อใจไว้
อย่าคิดว่าชีวิต จะสนุกสนาน เสมอไป
เพราะ..เมื่อเรา..ไม่เหลือใคร
ก็ต้องเรียนรู้ให้ได้ “ที่จะอยู่เพียงลำพัง”

ทางชีวิต

ตราบใดที่ทะเลยังมีคลื่น
อย่าคาดหวัง ความราบรื่น “บนทางชีวิต”
ตราบใดมีแสงสว่าง มีมืดมิด
ก็ไม่ต่างกับชีวิต “มีขึ้น และมีลง”

มองตรงไป ท้องฟ้า ขอบนี้

มองตรงไป ท้องฟ้า ขอบนี้
คนดี เธอเห็นเหมือนกันไหม
สีคราม ของท้องฟ้า อบอุ่นเพียงใด
เห็นเมฆนั่นไหม โอบกอดเธอ

เพราะฉันมีเธอ เป็นทุกสิ่ง
และความจริง เธอยังอยู่ในใจฉันเสมอ
อยากเป็นท้องฟ้า จะได้พบเจอเธอ
อยากโอบล้อมกอดเธอ เพียงคนเดียว

ไม่รู้จะตอบแทนเธอยังไงดี

ไม่รู้จะตอบแทนเธอยังไงดี
เธอที่ชี้ทางสว่างให้ฉัน
เธอผู้มาสานต่อความผูกพัน
ทำให้ฉันที่อ่อนแอมีแรงสู้ต่อไป

ขอรักเธออย่างนี้ไปนานๆ
จะขับขานเพลงรักให้ถึงฝัน
ต่อเติมความรักความผูกพัน
ตราบจนวันที่เราจะแยกทาง…..

แผลใจอาจหายได้…

แผลใจอาจหายได้…
ถ้าคนของหัวใจ ช่วยรักษา
ปลอบโยนวันเหงา ที่เหว่หว้า..
คอยเช็ดน้ำตา..ดูแลรักษาใจ

คอยประคอง ความรักที่บอบบาง
ยามอ้างว้างอยู่เคียงข้าง ไม่ไปไหน.
ถึงไม่มียา แต่ก็รักษาด้วยหัวใจ..
ดูแลเอาใจใส่..กันและกัน…

อยากให้เธอมาอยู่ตรงนี้

อยากให้เธอมาอยู่ตรงนี้
ในยามที่รู้สึกเหว่ว้า
แค่เพียงหันมามอง และสบตา
กำลังใจคงเพิ่มขึ้นมา มากมาย

แต่ไม่มีเธออยู่ตรงนี้
คิดกี่ที กี่ที ก็ยิ่งใจหาย
กำลังใจลดลงไปมากมาย
เหน็บหนาว และเดียวดาย มากมายเหลือเกิน