กลอนน้อยใจสั้นๆ

อย่ารักใครมากไป

อย่ารักใครมาก จนกลายเป็นหลง
อย่าคิดว่ารักจะมั่นคง จนไม่เผื่อใจไว้
อย่าคิดว่าชีวิต จะสนุกสนาน เสมอไป
เพราะ..เมื่อเรา..ไม่เหลือใคร
ก็ต้องเรียนรู้ให้ได้ “ที่จะอยู่เพียงลำพัง”

ข้อความเก่าๆ

ที่ต้องเก็บข้อความเก่าๆไว้
เพราะรู้ว่า…
จะไม่มีข้อความใหม่ๆอีกแล้ว

ก็แค่คนหนึ่งคน

ก็แค่คนหนึ่งคน……ที่เธอไม่สนใจ
มันจะสำคัญอะไร….ในเมื่อเป็นคนที่เธอไม่ต้องการ
ถ้าเจอกันแล้ว…ชั้นกลายเป็นคนที่น่ารำคาญ
ก็คบกันแบบผ่านๆ…อีกไม่นานเธอหรือก็คงลืม….

คำว่ารัก

คําว่า “รัก” พูดบ่อยเกินไป อาจจะทำให้ด้อยค่า
แต่ถ้าพูดช้าเกินไป บางคนอาจ “รอไม่ไหว”

เจ็บกว่าการจากลา

เจ็บกว่าการ “จากลา” คือการ “จากกันโดยที่ยังไม่ได้ลา”
เจ็บกว่าการ “จากกันโดยที่ยังไม่ได้ลา” คือการ “กลับไปหาไม่ได้อีกแล้ว”