กลอนกำลังใจสั้นๆ

อย่ารักใครมากไป

อย่ารักใครมาก จนกลายเป็นหลง
อย่าคิดว่ารักจะมั่นคง จนไม่เผื่อใจไว้
อย่าคิดว่าชีวิต จะสนุกสนาน เสมอไป
เพราะ..เมื่อเรา..ไม่เหลือใคร
ก็ต้องเรียนรู้ให้ได้ “ที่จะอยู่เพียงลำพัง”

หากเธอจะเอ่ยว่า ไม่รักกัน

หากเธอจะเอ่ยว่า ไม่รักกัน
ให้นึกถึงวันที่เราเคยเคียงใกล้
อิงแอบแนบชิดอุ่นไอ
แล้วจะเลิกกันไป ง่ายๆ ได้ไงกัน

หากเธอจะเอ่ยว่าไม่รักกัน
แล้วความฝันที่ร่วมกันมานั้น
เธอลืมไปหมดแล้วหรือไรกัน
ว่าทุกๆวัน ฉันทำเพื่อเธอ

เธอเป็นกำลังใจ ของฉันเสมอ

เธอเป็นกำลังใจ ของฉันเสมอ
เพียงได้สบตาเธอ ฉันก็พร้อมจะสู้
จะร้อน จะหนาว ยังมีเธอคอยเฝ้าดู
ยามอ่อนล้า เธอก็อยู่ ไม่ห่างไกล

บนหนทางข้างหน้า
เพียงมีเธอ ห่วงหา อยู่ใกล้ ๆ
อุปสรรค ขวากหนาม จะฟันฝ่าไป
เพียงมีเธอเป็นกำลังใจ…ก็จะไม่หวั่นไหว ใด ๆ เลย

หากรัก…คือความทุกข์

หากรัก…คือความทุกข์
แล้วความสุข…อยู่ที่ไหน
ทุกข์สุข…อยู่ที่ใจ
ไม่เป็นไร…รักได้เลย

อยากขอโทษที่ทำไห้เธอโกรธ

อยากขอโทษที่ทำไห้เธอโกรธ
แต่ได้โปรดเห็นใจฉันได้ไหม
ฉันไม่รู้จริงๆที่ทำไป
โอกาสมีบ้างไหมขอแก้ตัว

อยากขอโทษเรื่องที่ทำผิด
แต่ไม่คิดว่ามันจะหนักหนา
ตั้งแต่เธอเดินผ่านไม่มองมา
ฉันเเทบบ้าเพราะว่ายังแคร์เธอ