Blog

อย่าแปลกใจ ที่เห็นฉัน ยืนอยู่ตรงหน้า

อย่าแปลกใจ  ที่เห็นฉัน  ยืนอยู่ตรงหน้า
อย่าแปลกใจ กับการกลับมา ของฉัน
อย่ามองด้วยไม่รู้สึกรู้สา  และเงียบงัน
อย่ามองฉัน  ว่าเป็นฝุ่นควัน  ผงธุลี

ในการกลับมา  ของฉัน
เพียงอยากไถ่โทษทัณฑ์  ที่ทำเธอหมดศักดิ์ศรี
วันที่ทำเธอร้องไห้  หัวใจไม่เหลือชิ้นดี
ภาพนั้น  ยังเป็นตราบาปที่  ฝังใจตลอดมา

อุ่นใจและเชื่อมั่น

อุ่นใจและเชื่อมั่น
ในยามที่มีกัน และกัน อย่างนี้
อย่างน้อยก็เป็นกำลังใจดี ๆ
ในบางเวลาที่ รู้สึก เดียวดาย

แต่คงไม่ต้องเอ่ย คำสัญญา
หากไม่แน่ใจว่า จะรักษา สัญญาได้
ขอเพียงการกระทำ ตอกย้ำ ให้มั่นใจ
ว่ารักของเรา จะอบอุ่นไป ทุก ๆ วัน

ภูผาสูง…แม้จะแกร่ง…สักเพียงใด

ภูผาสูง…แม้จะแกร่ง…สักเพียงใด
แต่หาได้…มั่นคง…ดั่งเขาว่า
มันก็ยัง…ผุกร่อน…ตามกาลเวลา
ในไม่ช้า…ก็อาจเป็น…แค่เศษทราย

นับประสาอะไร…กับคำคน
ที่ใจตน…ยังไม่อาจ…รักษาได้
แต่ก่อนเก่า…เคยบอก…ให้เราทั้งใจ
แล้วไฉน…ตอนนี้…กลับหมดรักกัน

ตะวันแม้นลับฟ้า ไม่ลับตาตลอดไป

ตะวันแม้นลับฟ้า
ไม่ลับตาตลอดไป
จักหวน..คืนมาใหม่
ไม่จากไกลตลอดกาล

สายน้ำรินเรื่อยไหล
ไหลหลับไปสุดสายตา
ไม่หวนคืนกลับมา
ไหลลับตาตลอด….ไป

เธอเป็นเช่นสายน้ำ
หรือตะวันอันแจ่มใส
จักหวนคืนมาใหม่
หรือจากไกล…..ตลอดกาล

ขอโทษนะ… ที่ทำให้เสียใจ ในครั้งนั้น

ขอโทษนะ… ที่ทำให้เสียใจ  ในครั้งนั้น
สมควรแล้วกับโทษทัณฑ์  ที่เธอจะไม่เห็นค่า
มองผ่านเลย เฉย เฉย  ไม่เห็นในสายตา
ฉันรับรู้แล้วว่า  ความปวดร้าววิญญา  เป็นเช่นไร

แค่กลับมาขอโทษ  และยอมรับผิด
แม้จะรู้ว่าหมดสิทธิ์  ที่เธอจะให้อภัยได้
แค่ต้องการขอโทษ  เพื่อลบล้าง  ความผิดในใจ
แค่ให้เธอรับรู้  แต่ไม่ต้องให้อภัย…
ฉันก็จะจากไป….และไม่กวนใจเธออีกเลย

จากวันนั้น..แสนนาน..จนวันนี้

..จากวันนั้น..แสนนาน..จนวันนี้
..จากน้ำตา..ที่ร่วงพราว..ราวสายฝน
..จากหัวใจ..ที่ปวดร้าว..จนเกินทน
..เจ็บปวดจน..ไม่อาจย้ำ..จำน้ำตา

..จากชีวิต..อ่อนละมุน..ไม่อุ่นหนาว
..จากเรื่องราว..ร้าวฝัน..วันผวา
..ไม่เหลือเธอ..คนดี..ที่ผ่านมา
..ถวิลหา..ความหวานไหว..ใจไม่คืน

timewplk