ข้อความรัก

ที่ไม่กล้าสบตา

ที่ไม่กล้าสบตา
เพราะอยากหนีความปวดปร่า…ที่ซ่อนไว้
กลัวเธอเห็นหยาดน้ำตาข้างใน
ที่ฉันเก็บกดไว้ ไม่ให้ไหลออกมา

แสร้งทำเป็นเข้มแข็ง
แต่ความจริง หมดแรง และอ่อนล้า
อย่าห่วงเลย หากฉันจะร้องไห้ออกมา
แค่น้ำตาให้กับคนไร้ค่า…ฉันจะเช็ดมันเอง

คืนหนาว…พราวผ่าน…นานนักหนา

คืนหนาว…พราวผ่าน…นานนักหนา
กี่ลมฟ้า…พัดโบก…โยกหวิวไหว
กี่ตะวัน…ส่องแสง…แดงอำไพ
กี่สายใย…ถักทอผูก…ปลูกสัมพันธ์

กี่ใบหญ้า…ใบไม้…ไหวหวิวโยก
กี่พายุ…พัดโบก…โลกลื่นไหล
กี่นาที…กี่เวลา…พัดพาไป
กี่คน…กี่หัวใจ…ใยไม่จำ

กี่น้ำตา…ที่รินไหล…ไห้อาบน้ำ
กี่ความช้ำ…ตรำอุรา…จำบ้างไหม
กี่ความรัก…กี่คนลวง…บ่วงทำลาย
อีกกี่ครั้ง…จะหยุดใจ…ได้เสียที

ก็รู้นะรักเราจบไปแล้ว

ก็รู้นะรักเราจบไปแล้ว
แต่ไม่แคล้วไม่รู้ลืมแบบไหน
เอารูปเธอไปทิ้งให้ไกลๆ
แต่หัวใจยังไม่ลืมเธอซักที

ลองไปคบคนใหม่ให้ลืมเธอ
แต่ก็เผลอไปไม่ไหวซะได้นี่
ลบเบอร์เธอให้หมดไปซะที
แต่มันจำได้ดีจนขึ้นใจ

ไม่อาจจะลืมเธอ…

ไม่อาจจะลืมเธอ…
แม้จะเจอผู้คนอีกมากมาย
เพราะเธอนั้น..ได้ฝังอยู่ที่ใจ
ถ้าหากจะลืมเธอได้…ก็ต้องตายเท่านั้น

กรีดลึกลงไปสุดใจ…
เธอยังอยู่ในภวังค์..ยามหลับฝัน
แล้วอย่างนี้จะลืมได้อย่างไรกัน
ตราบใดที่หายใจอยู่นั้น..หัวใจฉันไม่อาจลืมเธอ

เมื่อหัวใจเรียกร้อง

เมื่อหัวใจ…เรียกร้อง…อย่างนี้
ตามใจอีก…สักที…จะได้ใหม
ขอคิดถึง…คุณคนดี…ของหัวใจ
ตามเสียงร้อง…ของหัวใจ..ได้ใหมคุณ

ความรัก ที่หอมหวาน

นี่น่ะหรือ คือความรัก ที่หอมหวาน
เมื่อวันวาน เคยชื่น ระรื่นหอม
แม้บุปผา ที่หมู่ผึ้ง มาบินดอม
มาไร้ตอม เหมือนความรัก ที่หายไป

มันก็แค่ ชั่วครู่ แค่ครั้งคราว
รักไม่ยาว นานนัก รักหาได้
เพียงครู่หนึ่ง ซึ่งความรัก พลันหายไป
ก็เหลือไว้ เพียงความเศร้า เคล้าน้ำตา