กลอนเศร้า

แผลตรงนี้ ตีตรา ความเจ็บปวด

แผลตรงนี้ ตีตรา ความเจ็บปวด
เหมือนโดนหวด ด้วยแส้ แก้ไม่หาย
อันแผลเก่า มิทัน จะวางวาย
เพราะพิษร้าย รสรัก ที่ลิ้มลอง

ซํ้าเข้าไป ทนได้ ไม่ตายหรอก
ถึงคมหอก ปักอก ก็ไม่ร้อง
จะเหยียบยํ่า หํ่าหั่น จนเลือดนอง
อยากจะมอง บาดแผล ให้สาใจ

คําอ้อนวอน อย่าหวัง จะได้ยิน
ให้นํ้ากรด ราดริน ก็ยังไหว
จะดูแล รักษา ไม่พึ่งใคร
เมื่อหัวใจ ไม่จํา ก็สมควร

แผลตรงใจ ยากนัก หากรักษา

แผลตรงใจ ยากนัก หากรักษา
คงต้องใช้ เวลา มาเหนี่ยวรั้ง
แผลทางกาย ที่ว่าร้าย ก็คงยัง
จนกระทั่ง ใช้ยา ก็หายไป

แต่แผลใจ ไร้ยา มารักษา
ช้ำอุรา จากรักลวง คนรักให้
จะใช้ยา รักษา ใจยังไง
ต้องปล่อยให้ เวลา รักษาเอง

แผลตรงนี้ ที่ใจ ใครก็ปวด

แผลตรงนี้ ที่ใจ ใครก็ปวด
ความร้าวรวด ขื่นขม ผสมอาย
ไม่มีวัน ลบร้าง ให้จางหาย
เป็นแผลร้าย ถาวร ย้อนความจํา

ก็ใจคน บอบบาง อย่างที่สุด
เพียงสะดุด นิดหน่อย เกิดรอยชํ้า
คอยประคอง รองรับ กลับตอกยํ้า
จนเลือดดํา เข้มข้น ล้นหัวใจ

ฉันไม่อาจ ลบภาพ เธอออกได้

ฉันไม่อาจ ลบภาพ เธอออกได้
ออกจากใจ ของฉัน ที่ตรงนี้
แม้ว่าเธอ จะทิ้งกัน ไม่ใยดี
แต่ใจนี้ ยังจำเธอ ตลอดเวลา

ฉันไม่อาจ ลืมเธอ จากใจได้
มันคล้ายๆ ภาพอดีต อยู่ตรงหน้า
เหมือนว่าเธอ อยู่กับฉัน ทุกๆครา
เหมือนกับว่า เธอนั้น มีตัวตน

กับวันที่ ผ่านทุก วินาที

กับวันที่  ผ่านทุก  วินาที
กับใจที่  ดีทุก  ครั้งที่มอบ
กับคำดี ดี ทุกครั้ง ที่ตอบ
กับอ้อมกอด ทุกครั้ง ที่เสียใจ

คอยพยุง เมื่อยาม ที่ล้มลง
คอยเสริมส่ง เมื่อตอน ที่ฝันกล้า
คอยโอบอุ้ม ในวัน ที่เหนื่อยล้า
คอยกล่าวท้า ในวัน ที่อ่อนแอ

กับภาพ ทรงจำในวันเก่า

กับภาพ ทรงจำในวันเก่า
ที่เรา มีเรา..กันเพียงสอง
เมื่อคิดถึง..ทีไร น้ำตานอง
เพราะหัวใจ ร่ำร้อง ไม่อยากจำ

กับความ ทรงจำ ในวันใหม่
ยิ่งผ่านไป…….ยิ่งตอกย้ำ
ยิ่งจะลืม หัวใจยิ่งจดจำ
ยิ่งคิดไป ยิ่งช้ำ..ระกำทรวง