กลอนเศร้า

แผลตรงนี้ ใครบ้าง จะไม่ปวด

แผลตรงนี้ ใครบ้าง จะไม่ปวด
ใจร้าวรวด แสนช้ำ ระกำไห้
แสนเจ็บแท้ แผลลึก ตรงหัวใจ
ไร้ยาใด มารักษา ให้ฟื้นคืน

แผลจากคน ทำให้ช้ำ เหมือนมีดปัก
อกจึงหัก ตรงกลาง ยากจะฝืน
ต้องแบกรับ ความช้ำ ทนกล้ำกลืน
แม้แรงยืน ยังไม่มี ทรงกายา

ตอนคบกัน…ใช้คำหวาน…ระรานจิต

ตอนคบกัน…ใช้คำหวาน…ระรานจิต
ดั่งลิขิต…ของผืนฟ้า…พาเพ้อฝัน
ดั่งนกน้อย…ในกรงทอง…ผ่องอำพัน
ดั่งสวรรค์…สรรสร้าง…อยู่กลางใจ

ไม่ทันเห็น…เธอพกมีด…กรีดตรงจิต
ฆ่ากันตาย…ทีละนิด…ด้วยปราศัย
แรกคำหวาน…ระราน…ที่หัวใจ
แฝงรอยมีด…กรีดลงไป…ไม่รู้ตัว

จนครานี้…แผลเริ่มใหญ่…ใครรักษา
คนหวังฆ่า…กันให้ตาย…เขาย้ายหนี
แผลที่ใจ…ต้องใช้ใจ…ใช้ไมตรี
ล้านยาดี…มิอาจลบ…กลบแผลใจ

ยิ่งคิดถึงก็ยิ่งเหงา

ยิ่งคิดถึงก็ยิ่งเหงา
ยิ่งเศร้าอยู่คนเดียว
ยิ่งเหงายิ่งเปล่าเปลี่ยว
เหงาคนเดียวเศร้าใจจัง

แผลตรงใจ ไร้ยา มาเยียวยี

แผลตรงใจ ไร้ยา มาเยียวยี
แผลตรงนี้ ช้ำนัก ยากรักษา
หากหมอใด ใครมี ยาเยียวยา
ขอจงมา รักษา แผลให้ที

แผลใจช้ำ ระกำ เพราะถูกหลอก
ใจช้ำชอก แสนระกำ ช้ำเหลือที่
คงยากนะ ยาใด ที่หมอมี
รักษาแผล ตรงนี้ ให้ดีคืน

ฉันเองที่เจ็บหนัก

ฉันเองที่เจ็บหนัก
กับรักที่เธอ ขยำยี่
ปวดลึกบาดแรง สิ้นดี
แผลนี้ ไม่เจ็บได้ไง

คงอีกนานกว่าจะหาย
ไม่มียาใดใด รักษาได้
คงรอเพียงเวลา ที่ผ่านไป
พอบรรเทา ไปได้ แผลใจเรา

แผลที่ใจ ใครเล่า จะไม่ปวด

แผลที่ใจ ใครเล่า จะไม่ปวด
แต่ไม่อวด ให้ใคร ได้พบเห็น
ฉันเจ็บปวด ฉันรวดร้าว ฉันยอมเป็น
แต่ไม่อยาก ให้ใครเห็น แผลในใจ

จะมีใคร บ้างไหม มารับรู้
มาแลดู รักษา แผลใจได้
แค่เพียงรัก รักแท้ จากหัวใจ
ของเธอไง คือยา รักษาดี