กลอนเศร้า

ถึงจะเจ็บแค่ไหนหัวใจก็จะทน

ถึงจะเจ็บแค่ไหนหัวใจก็จะทน
แม้ความหวังจะมืดมนก็ยังหวัง
ถ้าคนดี..อยากจะไปก็จะไม่ฉุดรั้ง
จะยอมอยู่ลำพังกับความหลังของสองเรา

ไม่ได้เป็นเจ้าของเธออีกต่อไป
หมดรักกันแล้วใช่ไหม ถึงปล่อยให้เป็นคนขี้เหงา
ยังรักเธอเหมือนเดิมนะ เหมือนเมื่อครั้งเก่า
ยังไม่เคยลืมคำว่าเรา เมื่อครั้งเก่าที่รักกัน

เหงามากไหม..คนดี

เหงามากไหม..คนดี
เขาคนที่เธอรัก..ไม่โทรหา
เห็นนั่งซึมทุกวัน..แอบเห็นนะน้ำตา
แต่ไม่กล้าที่จะเข้าไปปลอบใจ
ฉันเองก็เคยเป็นแบบนี้

หากเหงาทุกทีจิตใจก็หวั่นไหว
แต่ก็พยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองไป
คิดถึงเขาบางครั้งที่เหงาใจ…
..แต่ก็เผื่อหัวใจไว้รักตัวเอง

จะจดจำภาพเธอ….

จะจดจำภาพเธอ และ พูดคำว่าเราเป็นครั้งสุดท้าย
ก่อนลาจากไปเป็นคนอื่น
แม้วันไหนพบกันอีกครั้งสุดกล้ำกลืน
จำใจฝืนมองเป็นคนอื่น..คนผ่านทาง

ร้องไห้งอแง ร้องไห้งอแง ร้องไห้งอแง
ยากนะที่จะทำใจได้
เพราะรักใช่ตัดกันง่ายที่ไหน
ถึงวันเวลาจะช่วยให้ลืมไป
แต่การพบกันก็ทำให้ใจสั่นไหว..ทุกที

แผลตรงนี้ ตรงที่ใจ ใครก้อปวด

แผลตรงนี้ ตรงที่ใจ ใครก้อปวด
มิใคร่อวด ความช้ำ ระกำได้
แผลตรงนี้ เจ็บตรงนี้ ตรงที่ใจ
ยามิอาจ รักษาได้ ให้หายคืน

แผลตรงนี้ เธอที่ทำ ยังจำไหม
สร้างรอยร้าว ที่หัวใจ ให้ขมขื่น
แผลเล็ก ๆ เธอกรีดซ้ำ สุดแรงฝืน
เธอยิ้มรื่น มองโลหิต ขีดเป็นทาง

แผลตรงนี้ หยุดเสียที อย่ามาซ้ำ
ใจระกำ เธอหัวเราะ เยาะถากถาง
ทิ้งกันไป เจ็บเกินแล้ว ใจบางบาง
อย่าเป็นเลยบุคคลตัวอย่าง
ในเรื่องทำใครช้ำ…เจ็บปางตาย

แค่สายลมที่โชยพัดมา

แค่สายลมที่โชยพัดมา
น้ำใส-ใสก็รินไหลจากตาแล้วรู้ไหม
จะนั่งจะนอน หรือจะทำอะไร
ก็คิดถึงแต่เธออยู่ร่ำไป…ไม่สร่างซา