กลอนเศร้า

เหมือนมาช้า เหมือนมาสาย

เหมือนมาช้า เหมือนมาสาย
จึงมีสิทธิได้รู้จักเธอ เพียงเท่านี้
ทั้งที่เพิ่งจะเริ่มต้น ความรู้สึกที่ดีๆ
แต่กลับเป็นวันที่ ต้องเสียน้ำตา

ผิดเองที่ไหวอ่อน
เลยต้องมาอาวรณ์ จนอ่อนล้า
แม้รักเธอแค่ไหน ก็คงไม่ได้เธอมา
ไม่มีสิทธิจะไขว่คว้า แม้ว่าต้องการ…

แผลใจอาจหายได้…

แผลใจอาจหายได้…
ถ้าคนของหัวใจ ช่วยรักษา
ปลอบโยนวันเหงา ที่เหว่หว้า..
คอยเช็ดน้ำตา..ดูแลรักษาใจ

คอยประคอง ความรักที่บอบบาง
ยามอ้างว้างอยู่เคียงข้าง ไม่ไปไหน.
ถึงไม่มียา แต่ก็รักษาด้วยหัวใจ..
ดูแลเอาใจใส่..กันและกัน…

ในคืนที่อ้างว้าง..และเงียบเหงา

ในคืนที่อ้างว้าง..และเงียบเหงา
ฉันคนเศร้า แหงนมองดาว บนราวฟ้า
คิดถึงเธอเหลือเกิน..คนที่จากไปไกลสุดตา
เธอจะรู้ไหมนะ ฉันสุดเหว่าหว้า ..เหงาใจ

มองดาวที่เปล่งแสง.ริบหรี่
ค่ำคืนหนาวอย่างนี้ จะเหงา เหมือนกันไหม
หากเธอเหงาก็บอกผ่านดาวบนฟ้าไกล
ดาวดวงใหญ่ ดวงที่เรา เคยเฝ้ามอง

ยังรักเธอเหมือนเดิม

ทุกครั้งที่พบเจอหน้า
อยากรั้งเธอมาไว้ในอ้อมแขน
อยากโอบกอดเธอไว้จนสุดแรง
แต่ต้องแสร้งทำเป็นเฉยชา

รู้ว่าเธอยังปวดร้าว
กับเรื่องราวที่ฉันสร้างปัญหา
อยากจะย้อนวันและเวลา
อยากจะกลับไปบอกเธอว่า
“ยังรักเธอ”เหมือนเดิม

เหงา เหงา เหงา และก็เหงา

เหงา เหงา เหงา และก็เหงา
แค่ลมพัดเบา เบา ยังเศร้าได้
ทั้งที่มีผู้คนรอบข้าง อีกมากมาย
แต่ทำไม รู้สึกเหงา เดียวดาย ….. มากมายเหลือเกิน

ขอบคุณที่ให้อภัยกัน

ขอบคุณที่ให้อภัยกัน
แม้ว่าคืนวันมันไม่อาจเหมือนก่อน
แต่เธอคือความห่วงหา อาทร
ที่ฉันไม่อาจตัดรอน ไปจากใจ

แม้ความรู้สึกเก่า เก่า จะไม่กลับมา
และต่างก็รู้ดีว่า จะไม่กลับมาเคียงใกล้
ก่อนหันหลังกลับฉันขอยิ้มรับกับคำว่า “ให้อภัย”
ต่อแต่นี้จะได้นอนหลับตาอย่างสนิทใจ
……ว่าเราไม่มีอะไรติดค้างกัน….