กลอนเศร้า

ต้องเศร้าใจ

ความจน…ทำให้เราต้องดิ้นรน
ความทุกข์ทน…ทำให้เราต้องแสวงหา
ความเจ็บช้ำ…ทำให้เราต้องใขว่คว้ามา
ความจากลา…ทำให้เราต้องเศร้าใจ

อย่าแปลกใจ ที่เห็นฉัน ยืนอยู่ตรงหน้า

อย่าแปลกใจ  ที่เห็นฉัน  ยืนอยู่ตรงหน้า
อย่าแปลกใจ กับการกลับมา ของฉัน
อย่ามองด้วยไม่รู้สึกรู้สา  และเงียบงัน
อย่ามองฉัน  ว่าเป็นฝุ่นควัน  ผงธุลี

ในการกลับมา  ของฉัน
เพียงอยากไถ่โทษทัณฑ์  ที่ทำเธอหมดศักดิ์ศรี
วันที่ทำเธอร้องไห้  หัวใจไม่เหลือชิ้นดี
ภาพนั้น  ยังเป็นตราบาปที่  ฝังใจตลอดมา

ขอโทษนะ… ที่ทำให้เสียใจ ในครั้งนั้น

ขอโทษนะ… ที่ทำให้เสียใจ  ในครั้งนั้น
สมควรแล้วกับโทษทัณฑ์  ที่เธอจะไม่เห็นค่า
มองผ่านเลย เฉย เฉย  ไม่เห็นในสายตา
ฉันรับรู้แล้วว่า  ความปวดร้าววิญญา  เป็นเช่นไร

แค่กลับมาขอโทษ  และยอมรับผิด
แม้จะรู้ว่าหมดสิทธิ์  ที่เธอจะให้อภัยได้
แค่ต้องการขอโทษ  เพื่อลบล้าง  ความผิดในใจ
แค่ให้เธอรับรู้  แต่ไม่ต้องให้อภัย…
ฉันก็จะจากไป….และไม่กวนใจเธออีกเลย

คงเป็นครั้งสุดท้าย ได้พบหน้า

คงเป็นครั้งสุดท้าย ได้พบหน้า
และเราคงมีเวลา อีกไม่มากเท่าไหร่
มีอะไรจะพูดบ้างไหม จากหัวใจ
ก่อนที่จะจากกันไป อีกไม่กี่นาที

ไม่เอาๆ ไม่ได้พูดให้ ยืดเยื้อ เรื้อรัง
แต่อยากได้ยินได้ฟัง จากปากของเธอนี้
ว่าเราจะไม่มีกันและกัน เหมือนเคยมี
ต่างก็ต้อง ดูแลตัวเองให้ดี ยามไกลกัน

ครั้งแรกที่ได้รู้จักเธอ

ครั้งแรกที่ได้รู้จักเธอ
ก็ไม่ได้เก็บมาพร่ำเพ้อ อะไรนักหนา
เพียงรู้สึกประทับใจในเววตา
และทีท่าที่อ่อนโยน

แต่แล้วหัวใจ ก็ไหวหวั่น
อยากจะหนีความรู้สึกนั้น แต่ไม่อาจจะหนีพ้น
จากวันที่ได้คุยกับเธอเพียงหน
ความรู้สึกกระวายกระวน ก็เกิดขึ้นมา

คิดถึงเธอทุกครั้ง ที่รู้สึกเหงา

คิดถึงเธอทุกครั้ง ที่รู้สึกเหงา
อยากจะเก็บทุกเรื่องราวที่มีค่า
ให้เธอร่วมรับรู้ ทุกเวลา
อยากมีเธอในสายตาทุกคืนวัน

แต่แล้วไม่นาน หัวใจก็ได้รู้
ว่าเธอมีใครเคียงคู่ มีใครอยู่ในความฝัน
เป็นความหมาย เป็นคนสำคัญ
ที่คงมั่นต่อกันมาเนิ่นนาน

เลยได้แต่ร้องไห้
กับความอ่อนไหวอย่างน่าสงสาร
สงสารหัวใจ ที่เป็นไปด้วยร้าวราน
เจ็บใจความไหวหวาน ที่เกิดมี