กลอนอกหัก

ภูผาที่มันสูง แน่นอน ว่าต้องแกร่ง

ภูผาที่ มันสูง แน่นอน ว่าต้องแกร่ง
ตั้งใจปีน ด้วยแรงใจ ขนาดไหน
ก็คงต้อง ยอมรับ ด้วยกายใจ
ว่าที่เรา ทำไป ดีเกินพอ

คำคนนั้น ไม่เป็น ที่เชื่อถือ
ถึงเขาคือ คนที่บอก ว่ารักเจ้า
แต่ตอนนี้ เขาเปลี่ยนใจ ไปรักเขา
คำคนนั้น เช่นน้ำเน่า ข้างคงคา

ที่เคยบอก ว่ารัก เป็นหนักหนา
ที่เคยพูด เคยจา ว่ารักเจ้า
ที่เคยบอก แค่ลมปาก สาวแพรวพราว
เต็มไปด้วย วาจาฉาน ไร้จริงใจ

ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยผูกพัน

ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยผูกพัน
ขอบคุณที่เคยร่วมฝันข้างกันในวันเหงา
ขอบคุณที่ได้ทำหลายๆอย่างที่ใช้คำว่า”เรา”
แต่ไปนี้เวลาเศร้าเวลาเหงา
…คงไม่มีคำว่า”เรา”เหมือนเคย

ที่เคยบอก…ว่ารัก…หายไปไหน

ที่เคยบอก…ว่ารัก…หายไปไหน
ที่เคยบอก…ไม่มีใคร…นอกจากฉัน
ที่เคยบอก…จะไม่ทิ้ง…ไม่มีวีน
คำๆนั้น…มันก็แค่…ลมปากเธอ…

เธอไม่เคยเห็นฉันในสายตาก็รู้

เธอไม่เคยเห็นฉันในสายตาก็รู้
ขอแค่แอบเฝ้าดูอยู่ได้ไหม
ไม่ต้องการให้เธอรู้ถึงความนัย
แค่เธอไม่วางฉันเกินขอบใจ…..ก็เพียงพอ

โทษตัวเอง..ที่ผิด..คิดสับสน

..โทษตัวเอง..ที่ผิด..คิดสับสน
..ยังเวียนวน..ทนอยู่..ไม่รู้หาย
..ความห่วงใย..มีให้..ไม่เสื่อมคลาย
..แม้สุดท้าย..ที่หวัง..ต้องพังลง

ยามรักมักช้ำกระหน่ำจิต

ยามรักมักช้ำกระหน่ำจิต
คิดจะรักทำช้ำให้เศร้าหมอง
ลองรักแล้วยิ่งช้ำเจ็บที่ใจ
ต้องกลับไปทำใจที่สลาย

เจ็บอยู่นานกว่าใจที่สลาย
ต้องนอนกัดหมอนน้ำตานอง
เสียน้ำตาเพราะรักช้ำเศร้าระทม
สอนให้คิดชีวิตรัก