กลอนอกหัก

เธอบอกว่าฉัน ไม่เหมือนใคร

เธอบอกว่าฉัน ไม่เหมือนใคร
เธอบอกฉันเข้าใจเธอเสมอ
เธอบอกเธอรักฉันมากนะเออ
อยากอยู่ด้วยเสมอ…ทุกเวลา

แต่วันนี้ทุกสิ่งกำลังแปรเปลี่ยน
จากที่เคยมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ
แล้วจู่ๆ เธอก็มาลาหายไป
เป็นอะไร ..เธอเป็นอะไรเธอ

อยากจะจำ ว่ารัก ก็จำเถิด

อยากจะจำ ว่ารัก ก็จำเถิด
หากก่อเกิด กำลังใจ ในทุกหน
อยากจะคิด ถึงใคร สักหนึ่งคน
ไม่ใช่เรื่อง ต้องทน หักห้ามใจ

เพียงแต่ต้อง ยิ้มได้ ในภาพเก่า
เมื่อตัวเรา เลือกจำ ทำได้ไหม
มีความสุข เมื่อนึก ถึงวันไกล
เรื่องเศร้าเศร้า ทิ้งไป ไม่จดจำ

ขอโทษนะคนดี

ขอโทษนะคนดี
ฉันคนนี้คงไม่มีค่าไช่ไหม
เธอถึงยังไม่ยอมยกโทษให้
สิ่งที่ฉันทำไปเพราะรักเธอ

อยู่กับฉันสักนาทีได้ไหม

อยู่กับฉันสักนาทีได้ไหม……สุดท้ายเท่านั้น
เพื่อมองเธอให้เต็มตา …… ก่อนลาจากกัน
ขอไออุ่นจากเธออีกครั้ง….. ก่อนเธอจะไป

ขอกอดเธออีกครั้ง….และบอกกับเธอว่า “ฉันยังคงมั่น”
….เป็นคำสุดท้าย….
ขอเก็บเป็นภาพความทรงจำ…..ที่มีค่ากับหัวใจ
แล้วจะปล่อยให้เธอไป……ไม่รั้งไว้เลย

ใบไม้สั่นไหว…ไปตามแรงลม

ใบไม้สั่นไหว…ไปตามแรงลม
คลื่นลมเข้าข่ม…เมื่อฝนตกแรง
โปรดเถอะช่วยแจ้ง…บอกข่าวคนดี
ก่อนใจดวงนี้…จะปวดเกินทน

คงไม่ต่างกัน…ที่ฉันอ้างว้าง
ต้องทนยืนกลาง…ฝนที่ตกแรง
เจ็บในใจนัก…ปวดทรมาน
เจ็บเกินต้านทาน…แม้ฝนปลอบใจ
น้ำใสในตา…ก็ไม่จางหาย
โดดเดี่ยวเดียวดาย…ไร้คนสนใจ

ฝนชะกิ่งไม้…ก้านใบไหวตาม

ฝนชะกิ่งไม้…ก้านใบไหวตาม
พร่างพราวหยดน้ำ…ร่วงพรูลงดิน
หลั่งไหลลัดเลาะ…เลียบเลียงแอ่งหิน
ชะล้างมูลดิน…เป็นสายธารา

คงไม่ต่างกัน…ที่ฉันอ้างว้าง
ยืนอยู่ท่ามกลาง…หยาดหยดน้ำตา
ร่วงรินเป็นสาย…เปรอะเปื้อนใบหน้า
ไหลอาบแก้มมา…เหมือนว่า…จะปลอบใจ

มีเพียงน้ำตา…ที่หลั่งมาเป็นเพื่อน
เพื่อให้ลางเลือน…ลืมจากเยื่อใย
ความหลังอดีต…ที่เธอทำไว้
คงไม่มีใคร…ลบเลือนได้….นอกจากน้ำตา