กลอนอกหัก

ภูผาสูง…แม้จะแกร่ง…สักเพียงใด

ภูผาสูง…แม้จะแกร่ง…สักเพียงใด
แต่หาได้…มั่นคง…ดั่งเขาว่า
มันก็ยัง…ผุกร่อน…ตามกาลเวลา
ในไม่ช้า…ก็อาจเป็น…แค่เศษทราย

นับประสาอะไร…กับคำคน
ที่ใจตน…ยังไม่อาจ…รักษาได้
แต่ก่อนเก่า…เคยบอก…ให้เราทั้งใจ
แล้วไฉน…ตอนนี้…กลับหมดรักกัน

ตะวันแม้นลับฟ้า ไม่ลับตาตลอดไป

ตะวันแม้นลับฟ้า
ไม่ลับตาตลอดไป
จักหวน..คืนมาใหม่
ไม่จากไกลตลอดกาล

สายน้ำรินเรื่อยไหล
ไหลหลับไปสุดสายตา
ไม่หวนคืนกลับมา
ไหลลับตาตลอด….ไป

เธอเป็นเช่นสายน้ำ
หรือตะวันอันแจ่มใส
จักหวนคืนมาใหม่
หรือจากไกล…..ตลอดกาล

จากวันนั้น..แสนนาน..จนวันนี้

..จากวันนั้น..แสนนาน..จนวันนี้
..จากน้ำตา..ที่ร่วงพราว..ราวสายฝน
..จากหัวใจ..ที่ปวดร้าว..จนเกินทน
..เจ็บปวดจน..ไม่อาจย้ำ..จำน้ำตา

..จากชีวิต..อ่อนละมุน..ไม่อุ่นหนาว
..จากเรื่องราว..ร้าวฝัน..วันผวา
..ไม่เหลือเธอ..คนดี..ที่ผ่านมา
..ถวิลหา..ความหวานไหว..ใจไม่คืน

คืนที่เหงา

คืนที่เหงาทำได้แค่แหงนมองดาวบนราวฟ้า
กลางวันเหว่ว้าก็ไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน
จะแหงนหน้ามองฟ้า…ก็กลัวแสงอาทิตย์อุทัย
แสงแดดร้อนแรงเหลือหลาย…คงไม่ง่ายจะแหงนมอง

เปิดเพลงก็มีแต่เพลงเศร้า-เศร้า
ฟังทีไรก็เหงา…มีแต่เรื่องเก่า-เก่าของเราสอง
คิดขึ้นมาทีไรหัวใจก็สั่งให้น้ำตานอง
เมื่อไหร่นะ…เมื่อไหร่ความหม่นหมองจะจางไป

ถึงว่าจะ ไม่มีคน คอยคิดถึง

ถึงว่าจะ ไม่มีคน คอยคิดถึง
ถึงว่าจะ ไม่มีใคร มาซึ้ง กับคำหวาน
ถึงแม้ว่า ไม่มีใคร คอยฝันด้วย ในวันวาน
ก็จงหวาน กับวันที่ ไม่มีใคร