ฝนชะกิ่งไม้…ก้านใบไหวตาม

ฝนชะกิ่งไม้…ก้านใบไหวตาม
พร่างพราวหยดน้ำ…ร่วงพรูลงดิน
หลั่งไหลลัดเลาะ…เลียบเลียงแอ่งหิน
ชะล้างมูลดิน…เป็นสายธารา

คงไม่ต่างกัน…ที่ฉันอ้างว้าง
ยืนอยู่ท่ามกลาง…หยาดหยดน้ำตา
ร่วงรินเป็นสาย…เปรอะเปื้อนใบหน้า
ไหลอาบแก้มมา…เหมือนว่า…จะปลอบใจ

มีเพียงน้ำตา…ที่หลั่งมาเป็นเพื่อน
เพื่อให้ลางเลือน…ลืมจากเยื่อใย
ความหลังอดีต…ที่เธอทำไว้
คงไม่มีใคร…ลบเลือนได้….นอกจากน้ำตา


Leave a comment