ตอนคบกัน…ใช้คำหวาน…ระรานจิต

ตอนคบกัน…ใช้คำหวาน…ระรานจิต
ดั่งลิขิต…ของผืนฟ้า…พาเพ้อฝัน
ดั่งนกน้อย…ในกรงทอง…ผ่องอำพัน
ดั่งสวรรค์…สรรสร้าง…อยู่กลางใจ

ไม่ทันเห็น…เธอพกมีด…กรีดตรงจิต
ฆ่ากันตาย…ทีละนิด…ด้วยปราศัย
แรกคำหวาน…ระราน…ที่หัวใจ
แฝงรอยมีด…กรีดลงไป…ไม่รู้ตัว

จนครานี้…แผลเริ่มใหญ่…ใครรักษา
คนหวังฆ่า…กันให้ตาย…เขาย้ายหนี
แผลที่ใจ…ต้องใช้ใจ…ใช้ไมตรี
ล้านยาดี…มิอาจลบ…กลบแผลใจ


Leave a comment